Het zal niemand zijn ontgaan, dat na een koude winter vol sneeuw, en een nat en somber voorjaar, de zomer nu toch eindelijk is aangekomen in ons land. Het kwik stijgt tot ruim boven de 30ºC, en in ons waterrijke landje dreigt een op sommige plaatsen een tekort aan water te ontstaan. Dat wordt af en toe gecompenseerd door een fikse onweersbui, met meer water dan we op tijd kunnen afvoeren. Mijn moeder zei vroeger, als ik vroeg wat de donder betekende “Jesuke moppert”. Ik zat me dan af te vragen wat ik toch verkeerd gedaan kon hebben, dat hij zo boos was geworden. Inmiddels ben ik wel wat ouder, en hopelijk ook wijzer geworden, en kan ik wel begrijpen waarom hij moppert. Stel je maar eens voor dat je op een dag een goed idee krijgt, en een prachtig paradijs schept, maar dat vervolgens een van je schepselen er zo’n puinhoop van maakt! Ik denk dat de meeste ouders zich er wel een beetje een voorstelling van kunnen maken: je kinderen zijn als baby schattige wezentjes, van wie je je niet kunt voorstellen dat ze ooit iets verkeerd zouden kunnen doen. Maar enkele jaren later staan broer en zus elkaar fanatiek naar het leven over het bezit van een legoblokje, en biedt je zorgvuldig ingerichte woonkamer een aanblik alsof terroristen in opleiding een speelgoedwinkel als oefenterrein hebben uitgezocht. Enkele jaren later verplaatst de puinhoop zich naar het eigen terrein van je pubers: hun kamer is over het algemeen alleen nog maar toegankelijk via een klimpartij over een model van de Himalaya, uitgevoerd in allerlei kledingstukken, die ofwel in de wasmand ofwel in de kast hadden horen te liggen. Die berg is verder versierd met schoolboeken, schriften, theekopjes, koekkruimels en al dan niet lege boterhamzakjes. Ouders die deze fase succesvol hebben overleefd, verzekeren je dat het echt een keer overgaat, en dat uit deze wanordelijke, onzekere, dwarse, afwisselend boze en lieve jonge mensen uiteindelijk heel acceptabele volwassenen zullen groeien. Als ouder van een clubje pubers lijkt het je bijna onmogelijk, maar ach, uit een rups groeit uiteindelijk ook een mooie vlinder!

Als je het echter op wereldniveau bekijkt, lijkt de mensheid het puberstadium nog steeds niet afgesloten te hebben. We verpesten ons milieu, veranderen het klimaat, mishandelen dieren en buiten kwetsbare mensen uit. Tussendoor hebben we dan ook nog tijd om met geavanceerder spul dan legoblokjes andere groepen mensen naar het leven te staan. Wie zou God verzekeren, dat het maar een fase is, en dat de mensen hier echt wel overheen zullen groeien? Dat zijn schepping in wezen prachtig is, maar dat de mensen er nog niet helemaal aan toe zijn die op een goede manier te beheren, en dat het echt wel goed gaat komen? Ik kan me voorstellen, dat hij die mooie zomerdagen af en toe zijn geduld verliest, en even flink te keer wil gaan. Misschien hebben die onweersbuien toch minder met het veranderende klimaat te maken, en had mijn moeder vroeger toch gelijk.